Goodbye Galapagos!

May 23, 2015

Te lang, geen tijd? Long story short: Volcanos and Mines, Flamingos and Penguins, The Dump, Patience, Travel.

 

Volcanos and Mines
Ik ben onlangs teruggekomen van ruim twee weken Isabela, het grootste eiland van deze mooie archipel. De eerste vijf dagen heb ik doorgebracht met een Duits meisje op de helling van de volkaan Sierra Negra, in een plek van 2 huisjes die El Cura genoemd wordt. Hier zijn we in de stortregens op zoek gegaan naar oude nesten die we daarna mee hebben genomen, naast het markeren in de GPS van nieuwe individuen van de Vermilion Flycatcher die we tegen kwamen; ondanks de regen en de modder een stuk makkelijker dan in Santa Cruz. Zo kwamen we er hier in 1,5 dag zo’n 45 tegen, waar we in Santa Cruz in een half jaar niet meer dan 40 hebben gevonden. Ondanks dat het hele dagen mistig was, naast al de regen, wilden we graag naar de top van de vulkaan klimmen om zo aan de rand de krater te kunnen zien. Daar aangekomen zagen we natuurlijk weinig, behalve de eerste 50m die recht naar beneden ging. Maar het weer veranderde opeens en warempel we hadden zowaar 2 uur zon toen we aankwamen bij Volcán Chico. Een prachtig gebied waar je normaal met gids komt, en wij konden hier met zn tweeën vrij rondlopen. Het groen en de mist was veranderd in een hoop bruin met hier en daar een cactus en soms prachtig gekleurde stenen.
Ondanks dat we de vorige dag al 20km hadden gelopen wilden we op onze laatste dag op de vulkaan nog graag naar Las Minas de Azufre, sulfaatmijnen, 12km van ons ‘huisje’. In de regen, door modder en regenpoelen die tot boven de enkels kwamen, liepen we zo met het hoofd gebogen de 12km naar de mijnen. En al is de route alleen maar rechtdoor en keek ik af en toe achterom om te zien of mijn collega er nog was, zijn we elkaar na 12km kwijtgeraakt en stonden we allebei alleen op een vulkaan. Ik ben teruggelopen om elke paar honderd meter een fluitsignaal te doen met een noodsignaalfluitje op mijn tas, schreeuwde haar naam, maar ik hoorde niets. Alle angst dat er iets was gebeurd liep ik verder. Ik kwam een mooie palmvaren tegen die met zijn bladeren in de wind stond te zwaaien, en ik besefte opeens dat ik niet Anna gezien had toen ik achterom keek maar deze palmvaren in de dichte mist. Ik liep drie kilometer terug tot de plek waar ik haar het laatst gezien had, maar geen Anna. Toen ik weer terug was gelopen naar het begin van het pad dat van de rand naar beneden in de vulkaan liep klaarde het op en zag op in de verte een rode jas lopen. Gelukkig! We zijn toch nog de mijnen gaan bekijken en hadden we zelfs een klein beetje zon daar. Maar de rotte-eieren-stank houd je niet al te lang uit en zo zijn we na een tijdje dan ook de 12km terug gaan lopen. De dag erna zijn we ’s ochtends vroeg weer naar Puerto Villamil gegaan om daar kleren te wassen en de zon weer te begroeten.

 

Flamingos and Penguins
In Puerto Villamil bleef ik bij twee vrienden, Maricruz en Jeisson, die onderzoek doen naar vogelmalaria en andere ziektes op de Galapagos eilanden. Een mooi huisje met de oceaan 50m de ene kant op waarin we pinguïns zagen zwemmen en 100m de andere kant op een lagoon met flamingo’s. Helaas zijn dit niet de soorten waar zij onderzoek naar doen, maar gelukkig was ik de darwinvinken en andere zangvogels nog niet zat. Ik heb dus nog heerlijk in mijn laatste weken een hoop vogels vast gehouden en mogen onderzoeken! Wat een mogelijkheid om deze technieken te mogen leren met zulke vogels!

The Dump
Mari heeft voor haar onderzoek ook minimaal 100 samples nodig van koereiger (cattle egrets). In Santa Cruz gingen we hiervoor het water in om daar de palen met mistnetten ertussen op te zetten, omdat de egrets ’s avonds naar die plek terug kwamen om te overnachten. Dit koste twee uur om het op te zetten, twee uur wachten, twee uur afbreken en dan nog de vogels onderzoeken. Hiervoor moesten we het water in, het werk was zwaar, de touwen van de palen moesten onderwater vastgemaakt worden, en vaak was een ‘goed resultaat’ zo’n 4 vogels op een avond. Nu was Mari op het idee gekomen van een dropnet, maar het is moeilijk om hier de goede materialen te vinden op zo’n eiland. Na lang brainstormen en veel ideeën mocht uiteindelijk een van mijn ideeën uitgeprobeerd worden. We zijn een dag bezig geweest om dit net op te hangen op de vuilnisbelt, boven het organische afval, want dit is waar veel van de egrets bij elkaar komen! Met twee kanten aan het hek en de andere twee kanten vrij, een 100m lang touw aan de vrije hoek, over een hoge balk en nog wat andere hulpmiddelen hadden we een redelijk goedkope en goedwerkende val gemaakt. Dit resulteerde dan ook in niet minder dan 24 egrets op dinsdagmorgen, een record! Niet alleen voor ons, maar wereldwijd is dit nog nooit gedaan. Normaal worden de vogels geschoten voor onderzoek, omdat ze moeilijk te vangen zijn (en er zijn er nogal veel van wereldwijd, maar toch). Twee dagen later wilde ik het nog een keer proberen, omdat ik die middag weg zou gaan. Dit resulteerde zelfs in 42 vogels, waarvan twee zo dom waren om terug te komen terwijl ze twee dagen ervoor al gevangen waren. 64 vogels in twee dagen werk, iets wat in Santa Cruz ongeveer een maand had geduurd!

Patience
We waren alleen zo moe van de egrets (je staat om 4u op ’s ochtends en gaat meteen werken, tot een uur of 12, lunch, dan de samples processen tot laat in de middag, eten en dan slapen), dat we niet veel energie hadden om op de dag tussen de twee ‘e-great-dagen’ iets te doen. Maar ik wilde nog graag Smooth-Billed Ani’s proberen te vangen. Een andere meisje was hier al twee weken mee bezig, met vallen met verschillend voedsel en met mistnetten. Ondanks dat er al vijf vogels in haar net waren gevlogen zijn ze elke keer ontsnapt. Aangezien Mari ook het bloed van deze vogels nodig heeft voor het onderzoek besloten we ons een ochtend daarop te richten. Terwijl zij de zangvogels deden heb ik 1,5u bij een net gezeten en het geluid van Ani’s afgespeeld. Uiteindelijk kwamen er 2 vogels en die vlogen in het net. Maar ze zijn masters in het ontsnappen en ik moest snel zijn. Onder het net door naar de andere kant, over het touw van de palen, 10m verder in het net in een paar seconden, greep ik de vogels. Eentje liet alles gelijk lopen (of kneep ik te hard?!) en de andere is ontsnapt, maar had niet veel staartveren meer over door zijn ontsnapping. “I GOT ONE!!!” klonk het over het hele terrein. Zo hadden we onze eerste Ani. Na nog 1,5u ving ik ook de tweede, want bij het ontbreken van de meeste staartveren wist ik welke het was. Deze vogels konden dan ook gebruikt worden door het andere meisje, en met levende lokvogels in de vallen werden andere vogels helemaal gek (ze zijn erg territoriaal) en zo vingen we er nog drie die dag. Ook een aantal dat nog niet eerder gebeurd was hier op Galapagos!

 

Travel
Mari en Jeisson hadden mij graag nog daar gehouden, want wie is nou zo gek om bovenop en in de bosjes te duiken om een koereiger met blote handen te vangen nadat we een meting van de vleugel miste? Maar ik heb besloten te gaan reizen, ik wil uiteindelijk mijn vliegtuig in La Paz, Bolivia, halen in augustus. Dus ik heb mijn ticket omgeboekt en inmiddels vertrek ik de 28ste van mei, volgende week donderdag! Ik verklaar mezelf elke keer voor gek als ik eraan denk dat ik mijn droomplek op de wereld eerder ga verlaten dan gepland nu ik er eenmaal ben, maar aan alles komt een eind, en wie weet kom ik ooit nog terug hier, werkende of als toerist. Nu heb ik meer tijd voor de plekken die ik wil zien, kan ik ook meer plekken zien en een aantal vrienden bezoeken. Goodbye Galapagos! Altijd een droomplek geweest, en dat zal het altijd blijven!

 

El Cura

 

Please reload

Featured Posts

Goodbye Galapagos!

May 23, 2015

1/6
Please reload

Recent Posts

May 23, 2015

May 2, 2015

April 17, 2015

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive
Please reload

Follow Me
  • Facebook Basic Square
  • YouTube Classic