Visits To A Sinkhole And The Amazon

March 26, 2015

Te lang, geen tijd? Long story short: Goed, warm, snorkelen, camera kapot, visum, Quito, Amazone/Rain forest, Mindo/Cloud Forest, thuis

 

Ah fijn, je hebt zin in lezen, je hebt de tijd en bent geïnteresseerd in meer. Alweer bijna zes weken terug schreef ik hier voor het laatst, en er is veel gebeurd sindsdien. Galapagos begint al aardig als thuis te voelen, en is daarin heel anders dan Zweden of India, waar ik voorheen een aantal maanden heb mogen verblijven.

 

Werk

Het weer is fantastisch op Galapagos en het onderzoek krijgt ook steeds meer gestalte. Bij elkaar hebben we een 40-tal Vermilion Flytcatchers gevonden op Santa Cruz, waarvan 30 mannetjes, meer dan we hadden verwacht. De highlands blijken de beste plek voor deze vogels, zeker in de Scalesia bossen. Alhoewel er nog veel plekken in de highlands onbezocht zijn door ons, zijn we nu vooral boerderijen en het land daaromheen aan het afgaan. Dit is een stuk makkelijker dan de highlands, vooral omdat er paden zijn en mensen vaak weten of de vogelsoort in het gebied aanwezig is. ‘Makkelijker? Wat was er dan zo moeilijk aan de highlands?’, vraag je je misschien af. De highlands liggen hoger (what’s in the name huh) en zijn niet tot moeilijk te bereiken per auto. Dat betekent veel heuvel op heuvel af lopen. Dit wordt helaas bemoeilijkt door ónduidelijke of het óntbreken van paden. We navigeren dan door de bossen of velden met onze machetes en banen ons een weg door de braamstruiken en door 2 meter hoog in je arm snijdend olifantsgras. Zo kwamen we een maand geleden in een paradijs voor Vermilion Flycatchers en vonden we er opeens 6 op een middag. Omdat we verderop nog een stuk bos zagen (het zijn patches van Scalesia bossen waar ze vooral zitten) liepen we al hakkend door het olifantsgras. Een andere vrijwilliger liep voorop, ik daarachter en mijn baas daarachter. Terwijl we verder lopen zak ik opeens in een gat en ben ik weg. Mijn baas en de andere vrijwilliger kijken even raar op als ze alleen nog maar mijn hoed tussen het gras op de grond zien liggen. Een sinkhole. Deze eilanden zijn ontstaan uit vulkanen en lavastromen, en lavatunnels vormen als er nog een stroom lava ondergrond doorgaat terwijl het bovenaan de grond al gestold is. Hier en daar zijn geweldige tunnels van kilometers lang, maar op andere plekken geeft het verraderlijke sinkholes bedekt door vegetatie die eroverheen groeit. Gelukkig was deze maar 2 meter diep en was dit vooral een grappige ervaring, maar met de wetenschap dat deze er ook van meer dan 10 meter diep zijn maakt het je bewuster van de gevaren tijdens je veldwerk. Niet lang daarna hadden we een pad gevolgd (want paden zijn veilig, niet?). Een oud jachtpad bracht ons ver en we ontdekten nog wat vogels. Maar na een tijdje, toen een vogel ons van het pad had afgebracht en we al zo ver waren dat teruggaan geen optie meer leek, waren we opeens verdwaald. Na een tijdje ronddwalen gaf onze GPS aan dat de enige weg over het eiland maar 2,5km daarvandaan was en we besloten rechtstreeks daar naar toe te gaan. Alleen waren we nu al in de transitiezone, een droge, dorre zone, gekenmerkt door met doornstruiken bedekte lavastenen. Met weinig water en een moeilijk begaanbaar gebied deden we er 3 uur over om uiteindelijk aan de weg te komen. Een paar valpartijen op de stenen, veel schrammen op de armen, oververhit en met veel dorst kwamen we aan de weg. Toch wel fijn dat het dan maar 3 uur kostte als je daarna alle verhalen hoort over verdwaalde (en soms nooit meer teruggevonden) mensen op Santa Cruz. Gelukkig zijn de meeste dagen een stuk vreedzamer, maar het geeft een leuk idee over wat ik meemaak in het veld naast het tegenkomen van Vermilion Flycatchers of Reuze Schildpadden.

 

Snorkelen

Omdat het zo heerlijk weer is en ik maar een paar honderd meter van een strandje af woon ga ik regelmatig snorkelen. Zeker met laag water is er dan vanalles te zien; zeeschildpadden, white-tipped reef sharks, eagle rays , sting rays, tiger snake eels en een hoop vissen! Dit is toch wel erg lekker als je een hele dag in de warme zon in het veld hebt gelopen, en zeker iets dat ik ga missen als ik weer terug in Nederland zou zijn.

 

Camera

Een kort advies voor wie een camera heeft en deze werkende wil houden: neem ze niet mee het water in als ze niet waterdicht zijn. Mijn camera besloot te gaan zwemmen, samen met de rugzak waar ie in zat en de persoon waar die weer aan vast zat. Ik vind het niet zo erg nat te worden, de rugzak kan er ook nog wel tegen, maar camera’s houden blijkbaar niet van zout water. Helaas was het, aldus Canon na inspectie, niet meer te repareren. Hierdoor zullen er dus voorlopig niet veel foto’s bij komen op mijn site. Gelukkig heb ik lieve ouders die een cameraatje hebben opgestuurd, dus met het vertrouwen op DHL heb ik straks in ieder geval een goed cameraatje om de rest van mijn reis nog mooie herinneringen mee vast te leggen!

 

Quito/Visum

Verder moest ik terug naar Quito omdat ik nog geen werkvisum had. De overheid had wat regeltjes omgegooid de week voordat ik kwam en dat zorgde ervoor dat ik als toerist moest binnenkomen in plaats van een werkvisum kon krijgen. Nadat mijn paspoort was opgestuurd had ik een mooi werkvisum erin, maar volgens de regels moest ik Galapagos verlaten en terug komen om als werkende binnen te komen in plaats van als toerist. Ik had dus ’s ochtends naar Quito kunnen vliegen en ’s middags gelijk weer terug, en alles was oké geweest. Was het niet dat ik dan maar het nuttige met het aangename verenig en de stad Quito even heb bekeken. En wat bekijk je in het oude gedeelte van een stad? Ja, kerkjes en kathedralen. Eentje is vooral leuk om te noemen, en dan word je je er toch bewust van hoe religie beïnvloed wordt door een cultuur; Iglesia de Compañia de Jesus (maar er zijn meer in Zuid-Amerika) heeft een schilderij waar Jezus een cuy (cavia) eet bij het laatste avondmaal.

 

Amazone/Rain forest

Na Quito ben heb ik voor 8 dollar een bus gepakt die me na 8 uur rijden in het stadje Lago Agrio bracht, zo’n 15 kilometer van de grens met Colombia. De volgende dag sloot ik me aan bij een groep en na 2,5u rijden en 3u in de kano kwamen we aan bij Nicky Lodge, midden in de Boliviaanse Amazone! Het Amazonegebied is tropisch regenwoud, dus je raad het al, voornamelijk veel regenbuien. Maar ook met regen is er veel te zien en tijdens nachtwandelingen heb ik hier veel insecten, een aantal slangen en spinnen gezien (wolf-; tarantula-; scorpion spiders). Zoogdieren waren ook zeker aanwezig en ik heb de two toed sloth (luiaard) en three toed sloth, pink river dolphins, grey river dolphin, kinkajou (, Tayra (soort marter) en vele apensoorten (Red Howler Monkeys; Squirrel monkeys; Black Mantle Tamarin; Dusky Titi Monkey, Monk Saki Monkey, White Fronted Capuchin) op mijn lijstje mogen bijschrijven. Ik mocht een camera van een vriendin mee, dus ik heb zelfs wat bewijsplaatjes kunnen nemen!

 

Mindo/Cloud forest

Na dit avontuur ben ik nog naar Mindo geweest, een dorpje in de Cloud forests. Naast ziplining heb ik vooral veel rondgelopen en vogels gekeken. Meer dan tien soorten kolibries, veel tanagers en zelfs de Cock-of-the-rock (Rode Rotshaan) heb ik mogen zien! Prachtige soorten!

 

Thuis

Na deze mooie avonturen mocht ik weer naar Galapagos om daar mijn kleren te drogen van alle regen die deze plekken met zich meebrengen. Zonder gekheid, ik ben weer heerlijk op Galapagos en weer volop met veldwerk bezig. April lijkt veelbelovend met hopelijk een duikcursus en projecten op andere eilanden dan Santa Cruz, en dat betekent veel nieuwe dingen zien en veel nieuwe avonturen beleven!

 

 Marine Iguana, Santa Cruz, Galapagos, Ecuador

 

Please reload

Featured Posts

Goodbye Galapagos!

May 23, 2015

1/6
Please reload

Recent Posts

May 23, 2015

May 2, 2015

April 17, 2015

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive
Please reload

Follow Me
  • Facebook Basic Square
  • YouTube Classic